Swój projekt oparły na teoriach Rudolfa Labana. Sekwencje ruchowe zamyka w niej ograniczona przestrzeń sześcianu. Zaprezentowane układy taneczne nie prezentują żadnej narracji, a tancerki nie próbują wcielić się w określone postaci.

To ruch jest najważniejszy, stanowi niezależne medium, a ciało żywą, plastyczną formę, wartość uniwersalną. A jednak perfomerki zadają widzowi pytanie czy to co widzi ma dla niego znaczenie, czy będzie doszukiwał się ukrytego sensu w gestach?

Czy i jakie emocje w nim wzbudzi, a wreszcie czym stanie się dla niego przestrzeń galerii, w której zetknął się z performance’m?

Niezależnie od tego jak skutecznie udało się poszukać odpowiedzi widzom piątkowej prezentacji zapatrzenie, zamyślenie i jakaś dziwna koncentracja stała się udziałem wielu spośród widzów. A od tego był już tylko krok do osobistych refleksji. I o to chodziło przede wszystkim!

źródło: www.iswinoujscie.pl