Przyjaciele wiedzieli jak bardzo potrzebował już wtedy życiowego wyciszenia, spokoju. Śmierć córki Ewy, która zginęła w wypadku autokaru pod Grenoble podcięła mu skrzydła. Wspólnie z żoną przeżyli największy dramat życia. Od tamtej pory codziennie po pracy spotkać go można było na drodze wiodącej z domu na cmentarz, pochylonego i zamyślonego jakby nagle ktoś dorzucił mu na plecy kilkadziesiąt lat. Ale w pracy niczego nie zaniedbał.

W weekendy chętnie pracował wśród grządek na działce. Znajomi przyzwyczaili się, że w ciepłe weekendy będzie z kim pogrillować. Pokonał w życiu wiele przeciwności. To, że był dyrektorem, jak to mówią młodzi-człowiekiem ustawionym w życiu, nie znaczy, że to życie oszczędzało mu kuksańców. Najmocniejszy był ten, o którym dowiedział się kilka miesięcy temu. Lekarze nie pozostawili mu cienia złudzeń; nowotwór który go dotknął nie daje mu szans.

Przez jakiś czas próbowali jeszcze zawalczyć z tym specjaliści w dużym ośrodku. Jednak i oni poddali się.

Leszek Paprzycki odchodził od nas przykuty do szpitalnego łóżka, blisko nabrzeża na którym tyle lat spędził łącząc brzegi. Wierzymy, że dziś już także znalazł swój drugi brzeg!

źródło: www.iswinoujscie.pl