Nabożeństwo wielkopiątkowe rozpoczyna się liturgią słowa, w której naczelne miejsce zajmuje opis Męki Pańskiej według św. Jana. W tym dniu wierni koncentrują się na rozważaniu biblijnego opisu Męki Pańskiej i śmierci Chrystusa na krzyżu, a następnie na adoracji i uczczeniu Krzyża Świętego. Obyczaj ukazania i adoracji Krzyża jest popularny w wielu krajach. W Rzymie znany był już w VII wieku. Liturgia podkreśla bardziej chwałę odkupienia przez Krzyż niż poniżenia przez Mękę. W religijności chrześcijańskiej tematyka pasyjna była zawsze obecna. Przedstawiano cierpienie i mękę Jezusa. Wydarzenia te były motorem do tworzenia i opisywania stanów duszy przeszytej doświadczeniem bólu.

Na zakończenie nabożeństwa, podczas uroczystej procesji, przenosi się do wcześniej przygotowanego Grobu Pańskiego eucharystyczne ciało Chrystusa. Niesione jest w osłoniętej welonem monstrancji z Najświętszym Sakramentem i przechowywane tam aż do niedzieli – zmartwychwstania Chrystusa. Bywa też, że odtwarzane jest wtedy całe kalwaryjskie misterium Męki Pańskiej, po którym wierni czuwają przy symbolicznym Grobie Jezusa, aż do Wigilii Wielkiej Nocy Zmartwychwstania.