Nocą spadł delikatny śnieg, ale już nad ranem nadciągnął front z cieplejszym powietrzem. W mieście lód szybko zaczął ustępować – przy budynkach i na ulicach odwilż działa szybciej. Plaża jednak, otwarta i przewiewna, jeszcze przez kilka godzin utrzymała zwartą taflę. To wystarczyło.



Od samego rana na piasku, a właściwie na lodzie pojawili się pierwsi śmiałkowie. W ruch poszły łyżwy hokejowe, figurowe. Nie była to idealnie gładka tafla jak w hali lodowiska. Lód miał nierówności, miejscami przykryty był cienką warstwą śniegu, gdzieniegdzie. Ale frajda była ogromna.

Kilka kilometrów naturalnego toru szerokiego. Bez band, bez kółek w kółko, bez ograniczeń. Można było pojechać w stronę niemieckiej plaży, w stronę mgły, która tutaj niemal całkowicie zasłoniła charakterystyczny wiatrak Stawa Młyny. W pewnym momencie ledwo było go widać, zarys wieży ginął w mlecznym powietrzu.

W oddali majaczyła jednostka na wodzie. W takich warunkach wszystko wyglądało jak wyjęte z obrazu. Szarość nieba, biel lodu, sylwetki ludzi poruszających się w ciszy.

Na falochronie tłumy spacerowiczów. Jak na środek tygodnia frekwencja imponująca. Środa, 11 lutego 2026, a klimat jak w weekend. Rześkie powietrze, lekki plus na termometrze i świadomość, że to ostatni moment.

źródło: www.iswinoujscie.pl