Na Placu Wolności wszystko wyglądało jak dobrze przygotowany festyn. Sadzonki drzew rozdawane przez prezesa portu, dzieci bawiące się przy kolorowych klockach, muzyka, słodkości i kolejka mieszkańców, którzy z uśmiechem odbierali „coś za darmo”.

Atmosfera była lekka, przyjazna, wręcz rodzinna. Ludzie cieszyli się, że mogą zabrać roślinę na balkon czy działkę. Uczestnicy wychodzili z sadzonkami jak dzieci z nową zabawką.

I właśnie w tym obrazie pojawia się zasadnicze pytanie.

Czy to tylko niewinna akcja ekologiczna, czy element większego mechanizmu, który ma oswoić mieszkańców z inwestycją o ogromnej skali?

Bo równolegle dzieje się coś znacznie poważniejszego.

Na prawobrzeżu, w rejonie Warszowa, teren już powoli zostaje przejęty dla terminala kontenerowego. Mówimy o obszarach, które przez lata były dostępne dla mieszkańców - lasach, terenach spacerowych, naturalnej przestrzeni przy wydmach. To także obszary objęte ochroną Natura 2000.

Dziś jeszcze nie wszystko jest wycięte. Ale doświadczenie pokazuje, że takie procesy mają swoją dynamikę - najpierw zajmuje się teren, później stopniowo zmienia jego charakter.

Efekt? Plaża oddala się od mieszkańców, dostęp do niej staje się coraz trudniejszy, a przestrzeń, która była wspólna, zaczyna pełnić funkcję przemysłową.

W tym kontekście akcje wizerunkowe przestają być tylko dodatkiem.

Zaczynają przypominać znany schemat.

Najpierw jest etap „miękki” - uśmiechy, wydarzenia, prezenty, budowanie pozytywnych emocji. Ludzie czują się docenieni, zaangażowani, mają wrażenie, że coś zyskują.

Ale w wielu podobnych przypadkach moment zmiany przychodzi wtedy, gdy pojawia się sprzeciw. Gdy mieszkańcy zaczynają mówić „sprawdzam”, pytać o konsekwencje, domagać się konkretów.

Wtedy atmosfera potrafi odwrócić się o 180 stopni.

Z festynu i dialogu przechodzi się do twardych decyzji, procedur i realizacji inwestycji niezależnie od emocji społecznych. Mechanizm znany, opisywany i wielokrotnie obserwowany przy dużych projektach infrastrukturalnych.

Ten schemat wielu mieszkańcom przypomina scenariusz spektaklu „Nord Stream”, który przed laty pokazano w Świnoujściu. Najpierw publiczność była wciągana w zabawę, karmiona pozytywną energią, wręcz euforią. A gdy pojawiał się sprzeciw - był szybko marginalizowany, a atmosfera zmieniała się w napięcie i presję.

To oczywiście artystyczna metafora. Ale dla wielu - zaskakująco aktualna.

Dziś pytanie nie brzmi, czy terminal powstanie. To inwestycja strategiczna i potrzebna dla Polski, ale…

Pytanie brzmi: co w zamian dostaną mieszkańcy?

Bo jeśli miasto oddaje setki hektarów terenu, ogranicza dostęp do plaży i traci naturalne przestrzenie, to rekompensata nie może mieć formy sadzonki.

W tej dyskusji pojawiają się konkretne oczekiwania: doprowadzenie wody dla miasta, duże inwestycje sportowe i rekreacyjne, infrastruktura, która realnie poprawi jakość życia - zarówno na lewobrzeżu, jak i na prawobrzeżu, które dziś ponosi największe konsekwencje zmian.

Szczególnie że jak wskazują mieszkańcy dialog z Warszowem i lokalnymi środowiskami był niewystarczający.

Dlatego to nie jest tekst przeciwko inwestycji.

To tekst o świadomości.

Bo między sadzonką a utratą przestrzeni jest ogromna różnica skali. A moment, w którym mieszkańcy to dostrzegą, może być kluczowy dla tego, na jakich warunkach ta inwestycja zostanie ostatecznie zrealizowana.

źródło: www.iswinoujscie.pl