Bardziej widoczną stronę naszego kawałka oprawiamy betonowym murem, przy urodzie którego bledną cementowe ogrodzenia cmentarzy. Doprawiamy suchą zieleniną i betonową imitacją kawałków drewna. Nie zapominając przy tym o zabarwieniu całości w kolorze treści przetrawionego żołądka.

Kolejna czynność to proste wybetonowanie najciekawszego fragmentu naszego kawałka, zamieniając go w parkingową pustynię. Mniej wybredni smakosze zadowolili by się wykonaniem w tym miejscu spacerowego bulwaru połączonego ze „smaczną” zielenią.

Ale przyznajmy, do czego nam potrzebny banalny widok na wodę, na co dzień ją mamy przecież w kranie a parking można było wybudować tylko w tym jedynym miejscu.

I trzecim wykańczającym gestem, kreślimy jednoosobowy betonowy chodnik ze stalowymi ławkami. Musimy tylko pamiętać aby w żadnym wypadku nie ustawiać ich frontem do wody, widok na parkujące obok samochody jest znacznie ciekawszy a i twarda uroda ławeczki nie pozwoli na obciążanie jej miękkimi częściami naszego ciała zbyt długo.

Udatną całość wieńczymy, jak tort wisienką, zabójczo udanym pawilonem gastronomicznym którego może już trochę niemodny ale jakże silny w treści dekonstruktywizm, w pełni obrazuje sposób myślenia tych którzy nam ten kawałek miasta przygotowali.

Finał naszych czynności to wyjątkowo porażające efektem dzieło, które jeszcze po latach nie pozwoli pozostawić nikogo obojętnym a zwłaszcza gości odwiedzających nasze, piękniejące przecież miasto.

A przecież to tylko przystawka, zapowiadająca być może, wyrafinowane danie główne.
Smacznego.
Wasz Miszcz Kuchni

źródło: www.iswinoujscie.pl